საკურორტო ზონაში გადამწვარი და განადგურებული რამდენიმე ასეული ჰექტარი ტყე რუსული აგრესიის ერთერთი „დანატოვარი“ გახლდათ.
დევნილების დახმარების შემდეგ ვიფიქრეთ, გვეზრუნა ტყეების აღდგენისათვის (აღდგენა, ალბათ, ცოტა ხმამაღალი ნათქვამია 
). ბორჯომში უნდა დაგვერგო ნაძვები.
ვიყიდეთ ნერგები და ერთი კვირის განმავლობაში ვინახავდით სკოლაში. მერია დაგვპირდა ავტობუსის გამოყოფას. ვემზადებოდით, რომ ბორჯომის ერთერთი სკოლის მეორე კლასელებთან ერთად (ამ პროექტის განხორციელება მეორე კლასში იგეგმებოდა) ჩაგვეტარებინა აქცია.
“თითო ნერგით ვუპასუხოთ ბუნებას”
“ერთად ბუნების სადარაჯოზე”
“ნერგებიდან დაწყებული თანადგომა”
“თანადგომით დავიბრუნოთ ბუნება”
“ნერგებიდან გაშენებული მომავლისაკენ”
“თითოეული ჩვენგანი ვალდებულია, დაეხმაროს გასაჭირში მყოფს, გასაჭირში კი ახლა ტყეა”.
ლოზუნგებით, პლაკატებითა და ბეჯებით შეიარაღებულები რამდენიმე თვის განმავლობაში ვემზადებოდით. დავუკავშირდით ბორჯომის გამგებელს, გამოგვიყო ადგილი, სადაც უნდა დაგვერგო ხეები, დავუკავშირდით თბილისის მერიის თანამშრომლებს ტრასპორტთან დაკავშირებით. ყველაფერი მოგვარებული ვქონდა თითქმის და ამ დროს 9 აპრილის აქციები დაიწყო. მერიიდან გვითხრეს, რომ ვერ უზრუნველყოფდნენ ჩვენს უსაფრთოხოებას, გვირჩიეს, თავი შეგვეკავებინა გამგზავრებისგან 
ნერგები 136-ე სკოლის ეზოში დავრგეთ.
zurriuss said
რას ვიზამთ… მერე გადამწვარი ტყის ადგილს, ალბათ, მეწყერი მოთხრის და მთავრობა, იმედია, მაშინ მაინც მოიცლის რაიმე სამაშველო სახის ტრანსპორტის გამოსაყოფად…